Due Attention

Na izložbi Due Attention, predstavljeni su radovi dvojice umetnika, Miodraga Manojlovića i Bjorna Hegarta, koji na različite, ali komplementarne načine istražuju kako se orijentisati u svetu koji je izgubio stabilne koordinate. Selektor izložbe je Predrag Terzić.

Izložba traje od 22. septembra do 9 oktobra. Radno vreme Galerije Doma omladine Beograda je od utorka do subote od 12 do 21 čas, nedeljom do 18 časova, ponedeljkom Galerija ne radi.

U vremenu koje Bruno Latour opisuje kao „kraj modernog kompasa”, kada podele na globalno i lokalno više ne nude pouzdane oslonce, njihovi radovi ne nude mape koje garantuju sigurnost, već funkcionišu kao toponimi trajanja, tačke orijentacije u prostoru bez stabilnog centra.

Posmatrač se ne suočava sa slikama sveta, već sa vežbama bivanja u njemu: Manojlović usporava vreme kroz 360 ručno nacrtanih kadrova, dok Hegart pokreće prostor kroz animacije u petlji i prostorne linije. Zajednički im je odnos prema kadru, osnovnoj jedinici filmskog mišljenja, ali ga koriste na dijametralno suprotan način. Manojlović rastavlja pokret na nepokretne preseke koje posmatrač mora sam da poveže krećući se oko instalacije, dok Hegart nudi neprekidno kretanje iz kojeg je nemoguće izdvojiti stabilan kadar. Time obojica pokazuju da vreme nije nešto što samo posmatramo, već nešto kroz šta se krećemo, pretvarajući ga u prostorno iskustvo pažnje.

U središtu izložbe nalazi se pitanje kako se orijentisati kada nestane čvrsto tlo pod nogama. Manojlović odgovara ekologijom pažnje, njegovi crteži nastaju kao fosilni tragovi vremena provedenog u posmatranju, gde ponavljanje ne vodi monotoniji već akumulaciji intenziteta, pretvarajući očekivanu prazninu u ispunjenje. Hegart, sa druge strane, gradi prošireni crtež koji napušta papir i postaje trodimenzionalna mapa kretanja. Njegove strukture su nestabilne, fluidne i podložne neprestanoj transformaciji, podsećajući nas da orijentacija nije pitanje položaja već pokreta.

Obojica umetnika dele uverenje da se nova univerzalnost ne nalazi u velikim narativima, već u sitnim, telesnim činovima pažnje: u pogledu koji se zadržava, ruci koja ponavlja crtu i koraku koji obilazi prostor. Izložba zato ne nudi odgovore, već metode, kako ostati prisutan u svetu koji se neprekidno menja kroz sporost, transformaciju i pažnju prema onome što raste na marginama. To nije umetnost koja komentariše gubitak tla, već umetnost koja postaje sama vežba novog snalaženja.